(¯`•._(¯`•._ (*) M_maru_M(*) _.•´¯)_.•´¯)

ไม่รู้เป็นไรเหน่อยเหลือเกิน ดูเหมือนว่าอะไรๆมันไม่เป็นอย่างที่เราคิด หรือว่าเราคิดมากไป คิดไปเอง บางคนเค้าอาจไม่ได้คิดเหมือนเรา

...คิดว่าไม่ผ่านมา...ให้ผ่านไป เนอะ

 หลังจากที่ไม่ได้ update มานาน เพราะมัวแต่ยุ่ง

วันนี้นั่งเรียนแบบง่วงๆและเซ็งๆเลยนึกทำอะไรขึ้นมาแก้ง่วง เขียนแบบขำๆอ่านดูเด้อว่าตอนนั่งเรียนอารมณ์ไหน

 

นั่ง  เซ็ง  ใน  คาบ  เรียน

ขีดๆ  เขียนๆ กัน  เข้า  ไป

อยาก  ถาม  ว่า  ที่  เขียน  ไป

เข้าใจกันไม๊เธอ

นั่งบื้อทำหน้าโง่ โถๆน่าสงสาร

เรียนไปก็ป่วยการ

เสียงานแล้วยัง..มาเสียตังค์

 

 

 

*********อารมณ์ไหนวะ สับสนตัวเอง**********

 

 

 

น่าเบื่อจังเลย

ตอนนี้อยู่ที่ทำงาน

อยู่เวนแบบเหงาๆ...แต่ก่อนมีคนมาอยู่เปนเพื่อน

พอหายไปก้ออดคิดถึงไม่ได้เหมือนกันนะ

เหนื่อยจังเลย

วันเสาร์นี้ก้อเปิดเรียนแล้วอ่ะ

แต่ที่เซงงงงงงงงงงงงสุดๆคือ ไม่มีใครมาคอมเมนให้เราเลยอ่ะ

เพื่อนๆใจร้าย เตงใจร้ายที่สุดเลย

และแล้ววันนี้ที่รอคอยก้อมาถึง...รอวันที่จะได้ไปเที่ยวกันไง

วิสาขบูชาเราไปเที่ยวเสม็ดมาแหล่ะ สนุกมากกกกกกก แต่ก้เกือบเอาชีวิตไม่รอด

อาหารเป็นพิษ จนต้องกลับก่อนกำหนด แต่ยังก็เป็นช่วงเวลาที่ดีและมีความสุขที่สุดเลย

เราสัญญากันว่าจะกลับไปที่เกาะเสม็ดอีกครั้งถ้ามีโอกาส

             เคย สง สัย ไหม ว่า ทำ ไม หัว ใจ มี ดวง เดียว

วันนี้ได้มีโอกาสนั่งupdate ก้อเลยมีเรื่องอยากจะเล่าให้ใครหลายๆคนฟัง

 

มันเป็นเรื่องทีประทับใจเรามาก เป็นเรื่องที่เราจะไม่มีวันลืมผู้ชายคนนึงที่เข้ามาในชีวิต มาทำให้หลายๆสิ่ง หลายๆอย่างในชีวิตของเรามีความหมายขึ้น

ผู้ชายคนนี้เริ่มเข้ามาในชีวิตของเราเกือบจะ2ปีได้แล้ว ตั้งแต่ที่รู้จักกัน เค้าทำให้เราเปลี่ยนแปลงตัวเองในหลายๆเรื่อง เค้าเปลี่ยนวิถีชีวิต ความคิดเราที่บางทีเรา เพื่อนเรา คนรอบข้างของเราก้อคาดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าเราจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ แต่ก่อนเรายอมรับนะว่าเราเจ้าชู้ เราชอบเที่ยว ติดเพื่อน ไม่ยอมคน อคติกับคนที่เราไม่ชอบหน้า ใจร้อน แต่พอเค้าเข้ามาเรากลับไม่อยากไปไหน อยากอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา เค้าเป็นคนเดียวที่เราบอกได้เลยว่าเป็นคนที่ทนเราได้นานที่สุด และเป็นคนที่เราคบนานที่สุด (ตั้งแต่เคยมีแฟนมานะ) เป็นคนที่เราคิดว่าคนนี้นี่แหล่ะใช่! เป็นคนที่เราทะเลาะด้วยแล้วเราต้องเป็นฝ่ายง้อ บอกเลิกแล้วไม่อยากเลิกจริงๆ และทุกวันนี้เรายังคบกันอยู่ ยังรักกันและยังดูแลกันตั้งแต่เหมือนเดิมตั้งแต่วันแรกที่เรารู้จักกัน ที่เล่าถึงเค้าคนนี้เพราะเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาเรามีเรื่องไม่สบายใจ หนักใจ เป็นปัญหาที่เราไม่มีทางที่จะผ่านมันไปได้ เค้าคนนี้แหล่ะที่พาเราก้วผ่านจุดนั้นมา เค้าคนนี้แหล่ะที่สู้และยอมเสียสละความสุขสบายของตนเอง เพื่อให้เราได้มีอนาคตที่ดี (ไม่รวมแม่นะ เพราะแม่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เหนือกว่าคนอื่นๆอยู่แล้ว 555+) เราอยากบอกว่าเราขอบคุณมาก

ขอบคุณในทุกๆอย่างที่มีให้เสมอมา

 

 

...ถึงแม้บางที่เค้าาจะขี้หงุดหงิด อารมณ์เสียบ่อยๆ เอาแต่ใจตัวเองเป็นประจำ ชอบดุเตง(ก้อเพราะเค้าห่วงหรอกนะ) ขี้หึงไม่เลือกหน้า ชอบบอกว่าเบื่อเตง แต่สุดท้ายแล้วเค้าก้อไม่เคยเบื่อเตงได้เลย

...ถึงแม้เค้าจะนิสัยไม่ดี เค้าไม่เอาไหนในเรื่องงานบ้าน เค้าก้อขอสัญญาว่า เค้าจะรักและจะดูแลเตงให้ดีที่สุด...

..................เค้ารักเตงนะ......................

 

*** ขอบคุณที่รักกัน ขอบคุณทุกครั้งที่เคยกอดฉัน ***

***ในวันที่ปัญหาถาโถมเข้ามาใส่ จะตอบแทนความรัก***

***ที่ฉันได้จากเธออย่างไร ก้อรู้ดีว่าไม่พอ แต่ขอทำให้ดีที่สุด***

ทำไมน๊า............โอกาสของคนเรามันไม่เท่ากัน

ก้อจะให้ว่ายังไงดีหล่ะ คนที่มีโอกาสดีๆแต่ทำตัวไม่สมกับโอกาสที่ตัวเองได้รับหนิ มันน่าหมั่นไส้นักหล่ะตรงกันข้ามคนที่อยากมีโอกาสนั้นแต่โอกาสกลับไม่มาหาหล่ะ มันน่าหมั่นไส้ยิงกว่า ว่าไม๊

ความอยากที่เรามี มันน้อยกว่ามากเมื่อเทียบกับความสงสารตัวเองและสงสารบุพการีที่ก้อคงสงสารเราเช่นกัน

จริงๆแล้ววันนั้นเราไม่น่าตัดสินใจที่จะไปลองดีกับโชคชะตาเลย เรานึกไปแล้วก้อน่าขำนะ

ถ้าวันนั้นเราได้รับข่าวร้าย วันนี้เราคงไม่เสียความรู้สึกขนาดนี้หรอกนะ จริงๆแล้ว วันที่ไปสอบเราคิดว่าเราคงสอบไม่ติด

แต่ชะตามันน่าขำ ทำให้เราสอบติดแต่ไม่ทำให้เราได้เรียน

อยากย้อนเวลาจิงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆรู้งี้ไม่ปดีกว่า ไม่สอบ ไม่ติด ก้อไม่ต้องมานั่งเซ็งแบบนี้

เราคงไม่มีดวงละมั๊ง เพื่อนเราที่ติดสำรองคงจะได้เรียน....ดีใจด้วยนะเพื่อน

***เพื่อให้เกิดความสบายใจแก่ตัวเราเอง เราจะคิดว่าเสียสละเพื่อเพื่อน แล้วกันนะ อิอิ***

มีใครบางคนเคยบอกไว้ว่า...เมื่อไรที่มีความสุขมากเมื่อนั้นก้อจะทุกข์มากเช่นกั

วันนั้นเราเพิ่งจะรู้ซึ้งถึงคำนี้ ก้อทำไมจะไม่หล่ะ

ในเมื่อวันนั้น (30 มี.ค. 2550)ตอนเช้าเป็นวันที่เรามีความสุขที่สอบผ่าน แต่ตอนเย็นครอบครัวเรากลับมีปัญหา

เราทำเรื่องที่ไม่สมควรทำ เราไม่ควบคุมอารมณ์ตัวเอง เลยทำให้ใครบ้างคนที่เรารักและห่วงมากต้องเจ็บ เรารู้นะว่าเราทำเกินไป เราไม่มีอะไรจะแก้ตัว เราได้แต่บอกกับเค้าว่าเราขอโทษ เราเสียใจ เรารู้สึกผิด เค้าคงโกรธเรามากแต่ไม่เป็นไรเราไม่ว่าเพราะถ้าใครทำกับเราแบบนั้นเราก้อคงโกรธเหมือนกัน แต่ ไม่ใช่ว่าเราไม่เจ็บนะ ทุกวันนี้เรายังจำเหตุการณ์วันนั้น ภาพวันนั้นติดตา มันทำให้เรานอนไม่หลับรู้ไม๊ ถ้าเนไปได้เราอยากให้ทุกคนลืมและกลับมาเป็นครอบครัวกันเหมือนเดิ

 

...หลังจากที่รอมานาน...

ต้องขอบคุณน้องเล็กที่ตัวไม่เล็กของเรา

ที่ช่วยสอนการทำสเปชให้อาจจะไม่สวยมากแต่ก้อนะของอย่างนี้มันต้องได้รับการฝึกฝน

ยังไงก้อเข้ามา comment ให้ด้วยนะ

จะได้มีกำลังใจในการฝึกฝนต่อไป